Tahir hoca Ladik Kasabasý Çarþý Camii’nde yaptýðý vaaz-ý nasihatinde þöyle anlatýyor.

Ladikli Ahmet Aða ile 25 sene sohbetimiz var. Gece gelirdik, gündüz gelirdik. Hafta sonunda gelirdik, hafta içinde gelirdik. Bizi hüsnü kabulle kabul eder. Kucaklar, baðrýna basardý. Bazen de odasýnda sabahlardýk. Sabahladýðýmýz gecelerde:

— Siz istirahatinize bakýn. Ben vazifeye gidecem der giderdi. Giderken gayet müþfikti. Vazifeden geldikten sonra çok celalli olurdu. Adeta korkardýk. Bize bugün toplantý þuradaydý diye söylerdi. “Demek bir gece içinde Medine’ye gider gelirdi öyle mi?” diye bir soru içinize gelirse, inanýn vallahi öyle idi.

1950’li senelerdi.Birgün sohbetimizde Konya Müftülüðünden söz açýlýnca;

— Bir gün gelecek sen de Konya Müftüsü olacaksýn hocam,dedi Bana

— Bu kadar alim hoca varken. Ben onlara abdest suyu dahi dökemezken, nasýl olurda müftü olurum dedim.

Ve gün geldi Konya Müftüsü olduk.

Yine bir gün ziyaretine geldim. Odasýna doðru ilerlerken bana:

— Tahir hocam sizi kederli görüyorum’ dedi. Ben de

— Biliyorsun altý aydýr vaaz edemiyorum.Vazifeden alýndým.Hakkýmda tahkikat açtýlar dedim. O da bana:

— Yetmiþ gün daha sabret, iki buçuk ay sonra vazifene döneceksin. Eðer ben hastalanýrsam divandaki arkadaþlara vasiyet edeceðim. Vesikaný alacaðýz,dedi.

Mahkemeyi kazandýk yetmiþ gün sonra vazifeye döndüm.