4 Muharrem 1426 -12 Þubat 2005 Pazar

Hakka çaðýrmak ve onlarýn cefasýna tahammül etmek kolay deðildir. Kolay olmayaný, o büyükler yapar. Kullardan gelen her çeþit eza ve cefaya dayanýrlar. Bütün gayeleri onlarý hak kapýsýna götürmekten ibarettir.

Halktan çok azý, Mevla þarabýný içer. Ülfet ve müþahede âlemine pek azý geçebilir.

Büyükler mevlaya itiraz etmediler. Hallerine þükrettiler. Ereceklerine bunun için erdiler. Önce nefislerine öðüt verdiler, sonra baþkalarýna.

Hiçbir veli, nefsi için, kullardan bir iþ talebinde bulunmaz. Bulunca þükrederler. Olmayýnca sabra devam ederler. Zengin veya fakir olabilirler, hastalýk hallerine düþmeleri olur. Bütün bu hallerinde, bir ellerinde sabýr, öbüründe ise þükür bulunur. Herkes yaratanýný bulsun, onunla hoþ olsun isterler. Bizim çoðumuz dünyayý diler, pek azý’da ahreti. Dünya ve ahretin rabbýný isteyen ise nadir sayýlýr.

Az uyuyan, çok ibadet eden ve az gülüp çok aðlayan kimselerle, aramýzda daðlar var. Hakiki varlýðý bulanlar baþkadýr. Onlar gündüz olunca, halka iyilik için dolaþýr. Gece oluncada , hak tealaya ibadet ederler. Ýç alemine dönerler.

Allah’ýn sevgili kullarý öðülmeyi ve kötülenmeyi eþit görürler. Onlar için öðülmekle kötülenmek aynýdýr. Öðenlere mükafat vermeye kalkmaz. Kötüleyenlerede harp açmaz. Kalbine halk sevgisini deðil, hak sevgisini koyar.

O büyükler, insanlarýn en akýllý olanlarýdýr. Onlarýn özel kokularý vardýr. Onlarýn kendilerine has iþaretleri bulunur, yüzlerinde nurlarý parlar, iþin hakikatine ermedikçe, hak erlerini bulamazsýn.

Erenlerin kalbi saftýr.Temizdir. Halký gönüllerine almazlar.Yalnýz mevlayý anarlar. Dünya akýllarýna girmez. Gözleri gönülleri öbür aleme dönüktür. Hak katýnda olanlar, onlar için önem taþýr. Dünya malý onlar için önem taþýmaz. Onlarýn iþine akýl ermez. Bir kulun kalbine ALLAH sevgisi yer ederse yalnýz onu sever.

Rahim ALLAH Rahim eyle

Abdulkadir Geylaniye

Bir selam yolladým ona

Yol versin Haþim veliye.

Pervaneyim pervaneye

Aþk esrarý divaneye

Selam verdim Mevlaneye

Açýn kapýyý ben geldim.

Merhaba ey Sahip Ata

Nur olmuþsun yata yata

Ömrüyün ahiri geldide

Ýþlemedin hiçbir hata.

Merhaba Þemsi Tibrizi

Ol hidayet nuri sizi

Hüda emriyle geldiniz

Misafir alýrsýn bizi.

Yaratýlýþ gayesinden habersiz, gaflet içinde yüzenlere, ne kadar acýnsa yeridir. Ömür sermayesi bir gün tükenmeye mahkumdur. Günler aylarý, aylar yýllarý, yýllarda ömürleri kovalar. Her saat bu dünyanýn bir gün tükeneceðini haber verir. Ömür bir rüya gibi geçer.

Rüyadan tek farký sonunda hesap gününün olmasýdýr. Ölüm genç ihtiyar ayýrmaz. Ölümden kaçýlacak hiçbir yer’de yoktur. Asýl olan; Hak hakikatý görüp, dünyada bir yolcu veya misafir gibi olmalý, Okyanus ortasýnda kalan yalnýz bir insan gibi ALLAH’A sýðýnmalý.

Aldanýr bu fani dünya, demekki dünya benim.

Kara yerlerden açýlmýþ halbuki mekan senin

Hak hakikatden geliyor doðrudur yolum benim

Ey beni yaradan hüdam, mülk senin dergah senin

Ol kapunda aðlayan, asi mücrim kul benim.

Allah yolcularýnýn iç aleminde aksaklýk göremezsin. Onlar tam imana sahiptir. Belaya, onlar sabýrla karþý koyarlar. Bir afet indiðinde, sýzlanmazlar. Metin ve vakur olarak, iþlerin sonunu beklerler.

Allah sevdiði kimseyi üzmez ama tecrübe için, bazý bela verir. Ýman sahibi odur ki bela geldiði zaman sabrede. Allah boþ yere, yararsýz hiçbir bela indirmez. Her bela, bir iyiliðin öncüsüdür. Bu iyilik, ya dünya, yada ahret için olur. Ýmanlý kimse, belaya sabýrla karþý koyar. Allah gönderdiði için razý olur. Rabbýný itham etmez. Niçin geldi diye isyan etmez. Sabýrlý kullara, Allah’ýn bu dünyada hesapsýz yardýmý olur. Ahret de ise sayýsýz nimetleri, Allah’ýn emirlerine uyan, yasaklarýndan kaçanlarýn kalpleri dirilir. Kaza ve kadere boyun eðip, kaderine razý olanlarýn, manevi kapýlarý açýlýr. Hiçbir güçlük yok ki, arkasýndan bir kolaylýk gelmesin.

Bu yalan dünyada sürmedim safa

Bu dünya kimseye edermi vefa

Hani o Süleyman nerde Mustafa?

Medet ya Rabbena kullara medet.

Baþýmýza gelen hadiselerin, bizim hakkýmýzda hayýrlý olup olmadýðýný bilemeyiz. Her þeyde bir hikmet vardýr. Hiçbir þey baþý boþ yaratýlmamýþtýr.Her þey bir ölçü ve nizam içinde yaratýlmýþtýr.

Okudu Davut Zeburunu, cümle mahluk dinledi

Hazreti Yusuf cemalin, bir nebiye vermedi

Ol Musa’nýn asasýný, kurt yiyip çürümedi

Ol Salih’in devesi hem kavmine su vermedi

Süleyman’dan baþkasý hem taht safasýn sürmedi

Ol Resulden baþkasýna, tacý izzet inmedi. 

Bir adam peygamber S.A.V. efendimize geldi:

-         “Seni Seviyorum, ya Rasulallah” dedi Peygamber efendimiz þöyle buyurdu:

-         “ O halde fakirlik haline razý ol. ! .

Bir kiþi yine geldi:

-         “Ben Allah’ý seviyorum.” Dedi. Peygamberimiz S.A.V. efendimiz buna da þunlarý söyledi:

-         “O halde, bela gömleðini giy. Allah ve peygamber sevgisini fakirlik hali ve bela takip eder.”

Bundandýr ki, büyükler þöyle derler:

-         “Bela velilere Allah dostlarýna gelir. Böyle olmasaydý, herkes velilik iddiasýnda bulunurdu.”

Bela anýnda dimdik durmak iyilere mahsus, fakirlik ve ihtiyaç hali ise sevginin gereðidir. Onlar belaya düþtükleri zaman sabra koþarlar.

Ýþittim Muhammed adýn

Terk ettim dünyanýn tadýn

Seher vaktinde feryadým

Semaya çýkar ALLAH’IM.

Allah’a güvenen ve ona baðlý olan sabýrlý olmalýdýr. Sabrýn asýl manasý, hakkýn kaza ve kaderine boyun eðmektir. Bize sabra dayanmak düþer. Sabýr ilk önce zor gelir. Ýman kemale erince, sevilerek yapýlýr. Allah’ým bizi belada denemesin. Bela gelmeden önce, sabrý öðrenmeliyiz.Allah sabýrlý kullarý iledir.

Ölümü düþünürsen hýrsýn yok olur. Sabýrlý olursan her murada erersin. Allah’a baðlanýrsan fani þeyler kalbinden çýkar. Yalnýz Allah’a dön ve ondan razý ol. Hakka darýlma, Baþka kapýda arama, þunu bil ki sabýrlý güçlüdür.

Alemlerden fazla isyaným benim

Asiye deðimli ihsanýn senin?

Gelmiþim kapýna gitmezem gayrý

Affýmý isterim mabudum benim.

Sabýrlý kullara, Allah’ýn bu dünyada hesapsýz yardýmý olur. Ahrette ise sayýsýz nimetleri… yeter ki ona baðlanmayý onun varlýðýna sýðýnmayý bilelim.

Tecrübe kabilinden gelen bela olmasaydý; insanlarýn çoðu abid ve zahid olurdu. Lakin, onlara bela gelir sabredemezler. Bu hal onlara yaratýcýdan perde getirir. Bazý acý hallere sabýrla karþý durmayana bir þey verilmez. Sabrý ve razý olmayý býrakýrsan, hakka kul olmaktan çýkarsýn.

Bir yandan ýzdýrap, bir yandan ýþkýn

Gelip derunuma bir yare açtýn

Mekke daðlarýna reyhanmý saçtýn

Meded meded derde yanar bu gönül.

Hak teala sevdiði kullarýn safiyetini artýrmak için, onlarý ufak yollu imtihan eder. Bu sebeple o kullar ebedi bir çekinme ayaðý üstünde dururlar. En çok korktuklarý þey, hallerinin kötülüðe çevrilmesi ve iyi olmayan hallerin gelmesidir.

Bir kürsü kurulmuþ ravza üstüne

Benden selam söylen hakkýn dostuna

Bana ümmetim desin Mevla aþkýna

Derdimin dermaný sensin Muhammed.

Allah’tan ancak alimler korkar, bilirler, bildikleri ile amel ederler. Ayrýca bilmeyenlere’de öðretirler. Bunlar iyiliklerinin karþýlýðýný da istemezler. Yalnýz Allah’ýn sevgisini isterler. Ýlmi ile amil olanýn bütün hali faydalýdýr. Cahil yol alamaz, leyleðin ömrü lakýrdýyla gelir geçer.

Okudun mu ilmi dünni, bu esrarý bilmeye

Göz hicabýn kaldýrdýn mý, hak yolunu görmeye

Acizmi yaradan hüdam, kula nusrat vermeye

Din hakkýnda sende çalýþ, gül baðýna girmeye.

Peygamber S.A.V. Efendimiz çok düþünürdü. Daima tefekkürlü halde idi. Az sevinirdi. Gülerken ancak ön diþleri açýlýrdý. Onun üzüntülü zamaný, sevinçli zamanýndan daha çoktu.

Muhammed nurunu görmesem olmaz

Evsafýn yazdýrsam defterler almaz

Ümmetlikten yüksek bir þeref olmaz

Mevla Mevla derde yanar bu gönül.

Allah’a yalvaran ve ona sýðýnan her zaman kurtulur. Allah hem aziz, hem de celildir. Her dert için; bir deva yaratmýþtýr. Kullarýna zulmetmez. Az iyiliðe çok mükafat verir.

Ýlminde deryalar dolu

Yargýla bu aciz kulu

Varmý cihanda bir ulu

Senden baþka Allah’ým.

Hizmet edene hizmet edilir. Ýyilik yapan iyilik bulur. Verene verilir. Karþýmýza çýkan þeyler hep yaptýðýmýzýn karþýlýðýdýr. Ýçi bozuk olan adamý yaptýðý iþler periþan eder.

Beni bu dünyadan alýp atsýnlar

Köle diye pazarlarda satsýnlar

Beni ravzasýna bekçi yapsýnlar

Açýn bu ravzayý habibide var

Cümle dertlilerin tabibide var.

Peygamber S.A.S. efendimizin ruhaniyetine bir adým yanaþan, þükür yolunu tutmalýdýr.Yaklaþtýkça kulluðu artmalýdýr. Bundan gayrý þeylerle ferah bulmak isteyen, boþ hevese kapýlmýþ olur.

Cürmüm ile geldim sana, senin elinde fermandýr.

Ol senin lütfi ihsanýn, benim derdime dermandýr.

Ýçirirsen ol kevserden, kullara ne ihsandýr.

Eðer ravzana varýrsam, beni dostlarýma andýr.

Semada bunca melekler, onun nuruna hayrandýr.

Eðer bana ümmet derse, ne mürüvet ne ihsandýr.

Allah kullarýndan herhangi birine hayýr dilerse, bilgi verir. Bu bilgiden sonra, amel ve ihlas nasip eder. Kendine yaklaþtýrýr.Ýrfan nasip eder, kalp bilgilerini öðretir. Sýrlarý çözdürür. Artýk o kul sevilmiþtir. Sevilmiþ kullar, kader yaylasýnda gezer, ilim deryasýnda yüzer. Ýlmi ile amil olanýn, bütün hali faydalýdýr. Bir kimse bilgi ile amel ederse, bilmediðini de Allah verir.

Yedi dergaha yüz süren

Hüdanýn hikmetin gören

Aðlayýp murada eren

Ol kapuyu açan bilir.

Peygamberimiz S.A.S. tevazu sahibiydi. Koyununu kendi eli ile saðar, yýrtýk elbiselerini kendi dikerdi.

Bu zalim nefsimi öldüremedim.

Yetmiþ bin hicabý kaldýramadým.

Hakikat deryasý çaðlayýp akar.

Ben bir katresini dolduramadým.

Allah teala ibadet eden, hakikat karþýsýnda boyun eðen, helal kazancýný yiyen kullarýný sever. Yiyip içip kulluk etmeyen sevilmez. Hileli iþ gören sevilmez.

Yarattýn ey hüdam sýðýndým sana.

Ol seher vaktinde reyhanýn bana.

Bülbüllerin zari hüzündür bana.

Gecelerde doðdu nuru Muhammed.

Ýman sahibi, mevlasýna kavuþuncaya kadar rahata ermez, çalýþýr, kazanýr, içten mevla ile olur, zahirde, kullarla ev halký ile olur. Dýþ alemi fakir olabilir ama iç alemi o kadar zengindir ki, bunu kimse bilmez. O da bu sýrrýný kimseye demez. Ne hanýmý, ne çocuklarý, ne komþusu, nede halktan biri bilir.

Hakikat bahrine daldým, el aman nefsin elinden.

Hak hakikati bilenler, anlarlar hakkýn ilminden.

Bülbül bile güle aþýk, alýr reyhanýný gülünden.

Ben bir cemale aþýkým, kimse bilmez ahvalimden.

Aklý baþýnda olan, kullarýn dil uzatmasýna üzüntü duymaz. O insan bilir ki yaratýlmýþlarýn cümlesi hak katýnda aciz ve periþandýr. Hepsi ona muhtaçtýr. Asýl zavallý dünya ve ahret de Allah’a yakýnlýk duygusunu kaybedendir.

Bana deli derler, neden deliyim.

Aþk ateþinden külhanlarým var.

Emir geldi, yola gidecem.

Nice yolda bekler insanlarým var.

Allahu teala peygamberlerini kelam sýfatý ile terbiye eder. Sevdiði kullarý ise ilham yolu ile ýslah eder. Ýlham velilere, kelam da peygamberlere gelir. Peygamberlerin vasileri veli kullardýr. Onlar peygamberlerin vekilleridir.

Söyleyen var söyleten var.

Ýlmi hikmet öðreten var.

Ol kapunda bekleyen var.

Affýmý isterim Allah’ým.

Halkla temas gerekli ise, þüpheli iþleri dahi yapmayan zahid, irfan sahibi ve bildiði ile amel eden, hakký dileyenleri ara. Hakkýn yolunda gidenleri bul.

Bilirim ki ölüp türap olmadýn.

Cihaný gezdirdin, ücret almadýn.

Þimdiye kadar böyle geç kalmadýn.

Çýkýp yollarýný bekler bu Ahmet.

Rabbýna dön. Bütün kalbinle ona koþ. Gelecek günü, geçmiþin yanýna býrak. Yarýnýn gelmesini düþünme. Ýþlerini bugünden bitir. Yarýn sabah olduðunda, bu hayata veda etmiþ olabilirsin.

Senden baþka kapu varmý, baþkasýna varacak.

Ol kapunda aðlarým, kudretin izhar olacak.

Aðla hakka gönül, mahbubu cananýn bulacak.

Fikreyle Ahmet, acep bu cihanda kim kalacak.

Her ne kadar çile çeksen, ol takdirin bulacak.

Dünyanýn aslý viran, yýkýlýp harap olacak.

Ýçi bozuk olan münafýk, zevk ve sefa arar. Dünyayý ister. Ýman sahibi evvela içini tamir eder. Ýþin ilki oradan baþlar.Sonra dýþ alemine bakar.

Riyakarýn giydiði elbise cicili, içi pistir. Kendince sofuluk satar, mukadderatýný satarak geçinir, þüpheli þeylerden sakýnmaz, haram yer, tembeldir çalýþmaz, yaptýðý iyiliði sadece gösteriþ için yapar. Dýþý tam içi berbattýr. Ey sofu elbisesi giyen, onu önce içine giy, sonra nefsine ve sonra bedenine.

Hakka gurbiyet tutanýn, doðrudur hakka iþi.

Her zaman hatasýn bilmez, ne zaif ahmak kiþi.

Halbuki ol kapunda bitecek, ol kulun iþi.

Mahþere kadar tükenmez, zaten bu dünya iþi.

Hiçbir ümmete nasip olmayan Kuran gibi bir kitabýmýz varken Allah’ýn habibi, dertlilerin tabibi, Rasulullahýn sünneti seniyesi varken, onlardan ders almayana, ne söylesen kar etmez. Yaptýðý günahlardan piþmanlýk duymayanýn sonu acý gelir. Ýþini düzeltmeyecek olursa sonundan korkulur.

Ol sure-i Nurda ne hitaplar var.

Kuran tefsir olmuþ ne kitaplar var.

Ruh alemi geçer mucizatlar var.

Medet ya Rabbena kullara medet.

Ýman sahibi, hem dünyasý, hem de ahreti için çalýþýr. Ahreti dünyadan öne alýr, ikisini birden kazanýr. Dünyayý ahretin önüne alanlar her ikisini de kaybeder.

Girmiþim hakkýn baðýna, koparmaya gülde var.

Dinle kuþlar avazýný, içinde bülbülde var.

Laleler çiçek açmýþ, içinde sümbülde var.

Huri gýlman bürünmüþler, sanki doðmuþ günde var.

Gördüm huriler safýný, saçlarýnda simde var.

Ellerinde mor menekþe, nergizde var gülde var.

Ey zengin. Zenginliðin seni aldatmasýn. Yarýn bütün malýn telef olabilir. Ve sen: Bir pula muhtaç fakir kiþi olabilirsin. Bitmeyen bir hazine var oda doðruluktur. Dünya malý kabir kapýsýndan öteye geçmez. Haram helal demeden topladýðýmýz malý baþkasý yer. Hesabý ve cezasý bize kalýr.

Geçmeyin mülkümden mülk benim derdin.

Türlü mallarýný ellere verdin.

Bir arþýn astarýn içine girdin.

Vaz geç gönül, vaz geç çareni ara.

Çalýþ hak yolunda bir iþe yara.

Ýman sahibi, Allah’tan dünya istemez. Ahýret talebinde bulunmaz. Mevlasýndan Mevlayý ister.

Satýlýr cennetler günde bezerler.

Bilmezler hakikat boþa gezerler.

Bir araya cem olsalar güzeller.

Neyleyim ben cemalin görmeyince.

Tembel olma, dünyayý çalýþanlar kazanýr, ahreti de çalýþanlar kazanýr. Dünya baþtan sona hikmetle doludur ve çalýþma yeridir. Hikmet aleminde çalýþmayý býrakma. Alýn terimizle kazandýðýmýzý yiyelim. Dinimizi satarak geçinmeye çalýþmayalým.

Tenim türap olsa yine der Allah.

Ýmkaný varmýdýr dünyada kalmak.

Pekmi kolay olur hakikat bulmak.

Daðlarýn mecnunu oldu bu Ahmet.

Nefis Allah’a itaat ederse, rýzký bol gelir. Elini her attýðý yerde rýzkýný bulur. Zulüm yolunu tutarsa, zahmet verici iþler baþýna çullanýr.

Haþimi istedim ulu mevladan.

Cennet ziya alýr arþý aladan.

Cennete girilmez hakký bulmadan.

Derdimin dermaný sensin Muhammed. 

Kullarý iyiye çaðýrmak için, dilinin döndüðü ve onlarýn anladýðý kadar konuþ. Ufak tefek hatalarý olursa, itiraz etme; idare et. Onlarla iyi geçin, zira insanlarda iyi geçinmek sadakadýr. Yumþak davran. Allah’ýn kullarýna karþý dik omuzlu olma, Efendimizin en güzel örneði, insanlarla iyi geçinmesidir.

Kýymetmi biçilir  avher taþýna.

Kamilce bir sarraf bulunmayýnca.

Ýnsan kamil olurmu kendi baþýna.

Bulup ehlini erbabýný danýþmayýnca.

Parana ve altýnýna güvenme, bunlar bir gün biter, Allah’a güvenirsen ümit etmediðin yollardan sana kapýlar açar. Kalbine öyle bir kuvvet verir ki, dünyalýk olan her þeyden mahrum olsan bile, yinede manevi çöküntüye uðramazsýn. Halkýn sana geliþi ve gidiþi ayný mana taþýr.

Hakka bak cemale bak.

Aþýký suzana bak.

Affýný mevladan iste.

Kimseden yok menfaat.

Kendisi açken, açlarý doyuran, kendisi muhtaçken, muhtaçlara veren. En kýsa yoldan cennete girer. Bir hayýr yapýnca, kullardan bir þey ummak iþleri boþa çýkarýr. Elimizde bulunan mallardan ihtiyaç sahiplerine verelim, gücümüzün yettiði kadar az çok bir þeyler verelim. Müslüman önce iman eder. Ýnancýný yaþar. Sonrada kendisine verilen nimetlerden, Allah’ýn kullarýna tasaddukta bulunur. Þükredecek o kadar þeyimiz varki.

Hakiki muazzep nerdolur, hakiki ihsan nerdolur.

Uhra aklýma düþünce, kalp ile tene dert olur.

Ol dünyaya meyledenin, malý gözüne perdolur.

Tasadduk eyle yetime, Rýza i bari nerdolur.

Kýsmette ne varsa, biraz geçte olsa alýnýr. Bitmeden de ahret yolculuðu baþlamaz. Allah yolcularý, iyilik geldiði zaman þükür yoluna koyulurlar, iyiliði ilan eder, kötülüðü saklý tutarlar. Baþlarýnda olan felaketli iþlerden, kimseye þikâyet etmezler. Ellerinde bir bolluk varsa herkese daðýtýrlar, daðýttýklarý elde kalanlardan fazladýr. Bu veriþi severek yaparlar, verdikten sonra üzüntü duymazlar. Kendi kazançlarýndan, diðer din kardeþlerine fayda saðladýklarý için sevinirler.

Çaðrýlýr âlemi ervahta, ol makamý görmeye.

Gece gündüz say ederler, ol murada ermeye.

Dilleri tevhid okuyor, el alýþmýþ vermeye.

Ya Muhammed sana geldim, nur cemalin görmeye.

Hakký arayanla, halký arayaný sezmek bize nasip olmuyor. Ýbadethanede oturmaktayýz, gönlümüz halkýn kapýsýnda dolaþmakta onlardan gelecekleri gözetmekteyiz. Bu hal ile iç fetih olmaz. Öz dururken kabukla meþguliyet.. Cevizin içi dururken, acý kabuðunu yemek gibi.

Ben aþýkým, maksudumu ararým.

Ne mekâným vardýr, nede kararým.

Dünya benim olsa, bir tad alamam.

Tecelli eyleyen,  nuru ararým.

Ey halka dert yanan zavallý, onlarý hakka þirk koþan çaresiz, bulduðun halde ölmekten kork. Bu halde ölecek olursan ruhuna ilahi adalet kapýlarý açýlmaz. Allah ona rahmet nazarý ile bakmaz. Halka bir acýrsan, kendine bin defa acý ve aðla.

Kimler kurabilir böyle dünyayý.

Sýdkile seyreyle duran semayý.

Ay gün nerden aldý nuru ziyayý?

Neyleyim ben cemlin görmeyince.

Rýzk için üzüntüye düþme. O seni arar, öyle arar ki sen onun kadar arayamazsýn.

Hidayet sahibi hüdam.

Hidayet kapýsýn bir aç.

Sen rezzaký âlemsin.

Cümle kullar sana muhtaç.

Elinde iki adil þahit olsun; biri kitap, öbürü sünnet.. Bunlar seni rabbýna ulaþtýrýr. Ama senin elinde iki þahidin var, biri zayýf aklýn, öbürüde þahsi arzun... Þüphesiz bunlar seni ateþe iter. Sana en çok gereken, ilim öðrenmek sonra amel etmektir. Daha sonra ihlas...

Hiçbir ümmet okumadý, Kur’an gibi bir kitap.

Hak teala ne buyurdu, dinle kur’anda hitap.

Allah’a kulluk yapana ne sýrat var ne hisap.

Hergün bir melek þöyle baðýrýr:

-         “ Ey insanoðullarý. Ölmek için doðunuz; yýkýlmasý için evler yapýnýz; düþmanlar için mal toplayýnýz.”

Bir melek münadi eder, ey yatan gafil kiþi.

Gafil iken geçti ömrüm, bitmedi dünya iþi.

Sur münadi vurulunca, cem olur erkek diþi.

Veznederler ol ayarda, Altýn ile gümüþü.

Hidayette olan kullar, yerler cennet yemiþi.

Haram yemek kalbi öldürür. Helal yemek ise, varlýðýna can katar. Bir lokma vardýr yiyince, dünyaya dalarsýn.  Bir lokma vardýr yiyince, bu âlemin ötesine geçersin. Haram yemek seni dünya ile uðraþtýrýr. Hatalarý sevdirir. Helal olan þeyleri yemek ise, yaratana yaklaþtýrýr.

Gafilim mevtim eriþti, kalbe açtýn yareyi.

Yalvar hakkýn kapýsýnda, bul derdine çareyi.

Haram helal demez idin, kazanýrdýn pareyi.

Bir gün olur terk edersin, malý mülkü sarayý.

Ol hidayet kapusunda, bul arayý arayý.

Ölümü düþün. Ölümü anmak kalbe cila verir. Ölümü düþünmek ve ona göre hazýrlýk yapmak, kalbinden perdeleri açar. Zahirdeki ölüm, bir anlýk duraklamadýr. Baygýnlýk ve uykudur. Sonrasý ebedi ayýklýktýr.

Öðüt için ölüm yeter. Kalbin en büyük ölümü, Allah’tan ve onu anmaktan gafil yaþamasýdýr. Bir kimsenin dünya sevgisi artýnca hýrsý çoðalýr, ölümü unutur, helalý haramý ayýrt etmez.

Ýman sahiplerinin ölüm anýnda keþfi açýlýr. Cennetteki yerini görür. Cennetin kokusunu alýr. Bu haller olunca ölüm sýkýntýlarý hafifler. Bunlar hakka yakýn olanlardýr.

Hakikat defterin aldým elime.

Evrat ettim þu tevhidi dilime.

Varmý karþý gelen acep ölüme.

Yansada ayrýlmaz haktan hüdai.

Aman yarab aman yarrab                                               

 Ne mamurlar olmuþ harap.

Yatan mevtayý seyreyle.

Nazik tenler olmuþ türap.