Bediüzzaman Saidi Nursi Emirdað veya Afyon hapishanesi'nde yatarken, bir gece Konya'nýn Ladik kasabasýna Ahmed Aða'nýn yanýna geldi. ahmed Aða'nýn yanýnda o anda sadece oðlu Zekeriya vardý.

Bediüzzaman tayy-i mekan ederek gelmiþti. Ahmed Aða'nýn odasýnýn eþiðinde, ellerindeki kelepçeyi ve ayaklarýndaki zincirleri çözdü, içeri girdi:
"- Bu çýksýn, dedi,
Zekeriya'dan ötürü, konuþacaklarým var..."
Ahmed Aða:
"-Mahzuru yok kardeþim, yabancýmýz deðildir, oda duysun ..." dedi.
Bediüzzaman:
"-Ahmed Aða, üstada - Hýzýra - söyle, tahammülüm kalmadý, dedi.Ahmed Aða:
"-Olur, söyleyelim kardeþim Said" dedi.

Bediüzzaman tekrar anýnda kelepçeyi ellerine zincirleri ayaklarýna takarak geri döndü.

Bir müddet sonra ayný þekilde Bediüzzaman yine geldi ve:
"-Söyledin mi Ahmed Aða?... Ne oldu netice?", diye sordu.
Ahmed Aða:
"- Söyledim kardeþim Said, söyledim" dedi.
Bediüz zaman:
"-Ne dedi Üstad? " diye sordu.
Ahmed Aða:
"-Sabretmeni söyledi" dedi.

Bediüzzaman bu cevabý alýnca, bu defa kapýdan deðil, pencereden çýkýp gitti. Yine elleri kelepçeli, ayaklarý zincirli idi.

Þimdi söyle bir sorulsa, hem tayy-i mekan edebiliyor, hapishaneye girip çýkabiliyor, kelepçelerini çözüp takýyor. Hemde hapishaneden çýkmak için Hazreti Hýzýr'dan yardým istiyor... Bu nasýl oluyor diye bir soru akla gelebilir.

Evliyalar bu güce sahiptirler. o kuvvet ve o  tasarruf ellerinde var ama, izin almadan kullanamazlar. Ýþte Bediüzzamanda o  tasarruf kendisinde olduðu halde üstadý Hýzýr'dan izin almadan kullanamamýþtýr.   
Bediüzzaman
(1873 -1960)

Hayatýný ilim öðrenmekle ve mücadele geçirdi. Çaðýnýn iman buhranýný gördüðünden, gençleri imana yöneltmek için 130 parçadan oluþan "130" parçadan oluþan "Risale-i Nur" adlý eserini yazdý.

Kaynak : Mustafa Özdamar, Ladikli Ahmet aða